Martine blogt

Antwerpen, voor de verandering

Vorige week had ik eindelijk mijn welverdiende vakantie. De katten zaten in een pension, dus ik kon eindelijk weg en omdat ik er al veel te lang niet geweest was (al een heel jaar niet meer), was de bestemming Antwerpen.

Volgens mijn neefje van vijf woon ik trouwens in Antwerpen. Toen mijn zus hem vertelde dat dat niet zo was en dat ik in Amsterdam woon zei hij: "Ja, maar ook in Antwerpen!" Maar dat terzijde.

Ik had een heel leuk appartementje, met een prachtig uitzicht  gehuurd op de Vrijdagmarkt, waardoor ik weer allemaal nieuwe dingen heb ontdekt: nieuwe winkels, nieuwe cafés, nieuwe straatjes. En waar ik ook eindelijk geweest ben is het Begijnhof. Vreemd dat ik daar nog nooit geweest was, want ik ga altijd naar begijnhoven, maar in Antwerpen was het er gewoon nog nooit van gekomen. Het is overigens een aanrader!

De katten hebben het ook erg naar hun zin gehad tijdens mijn vakantie, dus volgende keer gaan ze daar fijn weer naartoe. Ik ga nu alvast beginnen met bedenken waar ik dan naartoe zal gaan.

schoolreisje met de afdeling

Ik zit met spierpijn in mijn benen op de bank. Hoe dat komt? Ik heb vrijdag een vuurtoren beklommen!
En ik heb blaren op mijn handen. Hoe dat komt? Ik heb vrijdag een workshop mozaieken gehad en iets te fanatiek tegels in stukjes geknipt!

Maar verder was vrijdag echt een super leuke dag! We hadden namelijk afdelingsuitje op Urk. Een plek waar ik niet snel zou komen, maar ik vond het heel leuk! We begonnen met een rondleiding op de visveiling en eindigden in de kroeg. Daar tussenin hebben we een historische wandelingen door het dorp gemaakt, geluncht, een mozaiek gemaakt, geborreld, een spookwandeling door het dorp gemaakt en voortreffelijk gedineerd. Kortom heel veel gedaan èn heel veel geleerd. En ik wist niet dat Urk zo leuk is. Het was net een schoolreisje, maar dan met alleen volwassenen

Gisteren had ik wel een hele dag nodig om bij te komen.

Nog een leuk verhaal

Collega Elsbeth heeft na haar zomerverhaal de smaak te pakken. Nu doet ze mee aan de verhalenwedstrijd van Trouw. En als het aan mij ligt gaat ze ook nu winnen.

Hier is het linkje naar het verhaal: Short Story: Tussenstop

Kikkers en muizen

Elk jaar lijkt het of de pepernoten weer eerder in de winkel liggen dan het jaar ervoor. Uiteraard was dat dit jaar ook weer het geval. Eind augustus lagen ze in de schappen, terwijl het buiten nog hoogzomer was.

Ik vind eigenlijk dat dat niet kan. Pepernoten horen pas te koop te zijn als Sinterklaas in het land is, dus niet voor half november. Over kerstspullen heb ik trouwens net zo'n strikte opvatting: die horen pas in de winkel te liggen als Sinterklaas weer terug naar Spanje is. Anders wordt het een zooitje en lopen alle feestdagen door elkaar.

Maar terug naar de pepernoten. Ondanks dat ik het stom vind, heb ik er niet echt last van dat ze nu al te verkrijgen zijn, want ik eet ze toch niet. Maar er is ander Sinterklaassnoepgoed wat ik wel erg lekker vind en daar wil ik dan stiekem wel een uitzondering voor maken: marsepein (vooral zo'n reep met chocola eromheen) en kikkers en muizen. Marsepein heb ik nog niet gekocht, maar toen ik vanavond kikkers en muizen in de supermarkt zag liggen, kon ik de verleiding niet weerstaan.

Helaas kan ik geen foto bij dit berichtje plaatsen, want het zakje kikkers en muizen is inmiddels helemaal leeg.

Prrrrrr

Leuk zomerverhaal

Vandaag prijkt mijn collega Elsbeth in het reizenkatern van de Volkskrant. Nou ja, niet zij zelf, maar het verhaal dat zij geschreven heeft voor de verhalenwedstrijd. Donderdag kwam ze stuiterend mijn kamer binnenlopen, want ze had de wedstrijd gewonnen!

Het verhaal kun je hier lezen: Naar huis

Per luisterboek naar Egwijk aan zee

Over ongeveer zes weken wordt mijn neefje 5. En elk jaar heb ik er grote moeite mee om het meest fantastische cadeau voor hem te verzinnen. Want als suikertante moet ik natuurlijk wel een fantastisch cadeau voor hem kopen. Zo kreeg hij vorig jaar een step van me en kreeg hij eerder een houten keukentje met pannen en houten groeten en taartjes.

Meestal heb ik wel een idee wat ik voor hem wil kopen, alleen dit jaar wist ik het even niet, maar ik had nog wel even de tijd, dus dat zou wel goedkomen. Om een idee te krijgen heb ik eerst aan collega E. gevraagd wat daar dochter voor haar verjaardag zou krijgen. De dochter van E. is 5 weken ouder dan mijn neefje en ze zijn ongeveer even stoer en eigenwijs. E. ging voor haar dochter een iPod kopen. Nu vond ik een iPod wat overdreven om aan mijn neefje te geven. Maar hij had laatst wel mijn iPod gepakt, aangezet, oortjes ingedaan en geschreeuwd dat hij het hele mooie muziek vond (Motown). Dus misschien was een mp3-speler wel een goed idee.

Gisteren kwam de postbode met de mp3-speler van mijn neefje. Ik ben de hele avond bezig geweest luisterboeken er op te zetten die ik ook voor hem gekocht heb: Pinkeltje gaat naar Artis (omdat ik vaak met hem naar Artis ga), Alfred J Kwak (jeugdsentiment) en Pluk van de Petteflet.

Ik heb meteen de mp3-speler even uitgeprobeerd en heb in bed naar Pluk liggen luisteren. Ik kon me Pluk niet herinneren van vroeger, maar vind het echt ontzettend leuk. En ik weet nu eindelijk waar Egwijk aan zee ligt, waar mijn neefje laatst met zijn buurmeisje naartoe ging.

Pluk van de Petteflet. ANNIE M.G. SCHMIDT/FIEP WESTENDORP

Wilde perziken

Zaterdagochtend kreeg ik weer eens de drang om lekker te gaan koken. Die drang heb ik vaak als ik met vrienden op vakantie ben, maar minder vaak als ik niemand heb om voor te koken.

Ik moet opbiechten dat ik die drang eigenlijk al een paar weekenden had, alleen ebde hij telkens net zo snel weg als dat hij opgekomen was. Maar zaterdag dus niet. Zaterdag bleef de drang. Ik had alleen één probleem, ik had alleen zin in kreeft en oesters en verse kreeft is best duur en ik ben geen ster in het openmaken van oesters (wel in het eten ervan trouwens). Dus dat werd geen kreeft of oesters. Wat ik wel moest gaan koken wist ik niet, want verder had ik nergens zin in. Ik dacht dat ik wel op ideeën zou komen door me op de bank te nestelen met een stapel kookbladen en de tv afgestemd op de zaterdagochtend kookprogramma’s op BBC1. Helaas, het lukt niet, ik kreeg geen inspiratie.

Mijn laatste redmiddel was om naar Albert Cuypmarkt te gaan en dan vooral naar de Franse slagerij die daar zit om me te laten inspireren. De Franse slagerij bleek, naar goede Franse traditie de hele maand augustus gesloten. Dat was dus pech, geen inspiratie en vooral geen lekkere malse entrecote.

Balend ben ik toen maar naar de visboer gelopen, waar ik na veel dubben langoustines en een moot tonijn heb gekocht. Mijn inspiratie kwam door de langoustines een beetje terug. Ik moest denken aan wat ik vroeger lekker vond om te eten en besloot bij de groenteboer een artisjok te halen. En toen, terwijl ik allerlei groenten in mijn mandje gooide, zag ik mijn inspiratiebron, of eigenlijk bronnen: wilde perziken en wilde nectarines. De meest afzichtelijk en daardoor meest schattige vruchten die ooit had gezien. Ik had ook meteen zo’n romantische beeld van een oud mannetje dat, ergens in Spanje, zijn ladder tegen die ene boom midden in een verlaten weiland aanzet om er deze wilde vruchten uit te plukken.

Zaterdagavond heb ik overigens niet uitgebreid gekookt: artisjok en gegrilde langoustines. Maar tijdens het wachten tot de artisjok gaar was heb ik wel allerlei zalige recepten met nectarines en perziken bedacht. Die ik overigens allemaal niet gemaakt heb, want de vruchten zijn zo ook al heerlijk.

Overigens werd na een zoekactie op internet duidelijk dat mijn romantische beeld van dat oude mannetje een illusie was. Er is niets wilds aan die vruchten!

Hoe je gebruik maakt van de komkommertijd en het mooie weer

Op kantoor is het ontzettend rustig de laatste tijd en omdat het mooi weer is heb ik deze week vrij genomen.
Vorige week had ik ook al een dagje vrij, en toen heb ik samen met mijn zus een begin gemaakt met het uitmesten van mijn huis. We hebben alles wat ik niet meer gebruik weggegooid en dat was een heleboel! Ik moet nog een keer goed door mijn spullen heen, want ik heb nog steeds wel erg veel boeken, frutsels en lp's.

Maar deze week ga ik dat waarschijnlijk niet doen. Vandaag en gisteren heb ik lekker in de zon gezeten. Gisteren bij mijn zus in de achtertuin en vandaag op een terras. Lekker ontspannen!

Morgen ga ik eindelijk met vriend P. naar het Paleis op de Dam. Dat wilden we vorig jaar al doen, maar toen was het nog dicht. Ik heb zo'n vermoeden dat we daarna weer op een terras eindigen, althans als het weer mee zit. En vrijdag heb ik een date met mijn neefje. We gaan naar Nemo en volgens hem een echt piratenschip (het VOC-schip).

Kortom een relaxed weekje met alleen maar leuke dingen!

Hij vond me lief

Het ultieme genot is voor mij om in het weekend bij Bagels & Beans een grote sap, kleine cappuccino en bagel te bestellen en terwijl ik dit alles opeet en opdrink lekker een boek, krant of tijdschrift te lezen. Vaak hoef ik alleen mijn bagel te bestellen en verschijnen de sap en koffie zonder te vragen op mijn tafeltje. Misschien ben ik een beetje voorspelbaar, maar het is wel leuk dat de eigenaren precies weten wat ik wil.

Vanmiddag zat ik er weer en terwijl ik op mijn sap en cappuccino zat te wachten en aan het twijfelen was welke bagel ik zou nemen, werd er een arm om heen geslagen. Ik keek verrast op, ik dacht dat het misschien een bekende was. Maar ik zag niet het gezicht van een bekende, maar dat van een jongen van een jaar of twaalf, dat ik al eerder had zien zitten en waarvan ik vermoedde dat hij licht verstandelijk gehandicapt was. Hij keek me heel lief aan en gaf me vervolgens een dikke zoen op mijn wang. Ik moest lachen, maar zijn moeder keek een beetje beschaamd. "Hij vind je lief, vandaar", zei ze. Ik werd er helemaal vrolijk van. Zulk onbevangen gedrag en totaal niet voorspelbaar!