Zaterdagochtend kreeg ik weer eens de drang om lekker te gaan koken. Die drang heb ik vaak als ik met vrienden op vakantie ben, maar minder vaak als ik niemand heb om voor te koken.
Ik moet opbiechten dat ik die drang eigenlijk al een paar weekenden had, alleen ebde hij telkens net zo snel weg als dat hij opgekomen was. Maar zaterdag dus niet. Zaterdag bleef de drang. Ik had alleen één probleem, ik had alleen zin in kreeft en oesters en verse kreeft is best duur en ik ben geen ster in het openmaken van oesters (wel in het eten ervan trouwens). Dus dat werd geen kreeft of oesters. Wat ik wel moest gaan koken wist ik niet, want verder had ik nergens zin in. Ik dacht dat ik wel op ideeën zou komen door me op de bank te nestelen met een stapel kookbladen en de tv afgestemd op de zaterdagochtend kookprogramma’s op BBC1. Helaas, het lukt niet, ik kreeg geen inspiratie.
Mijn laatste redmiddel was om naar Albert Cuypmarkt te gaan en dan vooral naar de Franse slagerij die daar zit om me te laten inspireren. De Franse slagerij bleek, naar goede Franse traditie de hele maand augustus gesloten. Dat was dus pech, geen inspiratie en vooral geen lekkere malse entrecote.
Balend ben ik toen maar naar de visboer gelopen, waar ik na veel dubben langoustines en een moot tonijn heb gekocht. Mijn inspiratie kwam door de langoustines een beetje terug. Ik moest denken aan wat ik vroeger lekker vond om te eten en besloot bij de groenteboer een artisjok te halen. En toen, terwijl ik allerlei groenten in mijn mandje gooide, zag ik mijn inspiratiebron, of eigenlijk bronnen: wilde perziken en wilde nectarines. De meest afzichtelijk en daardoor meest schattige vruchten die ooit had gezien. Ik had ook meteen zo’n romantische beeld van een oud mannetje dat, ergens in Spanje, zijn ladder tegen die ene boom midden in een verlaten weiland aanzet om er deze wilde vruchten uit te plukken.
Zaterdagavond heb ik overigens niet uitgebreid gekookt: artisjok en gegrilde langoustines. Maar tijdens het wachten tot de artisjok gaar was heb ik wel allerlei zalige recepten met nectarines en perziken bedacht. Die ik overigens allemaal niet gemaakt heb, want de vruchten zijn zo ook al heerlijk.
Overigens werd na een zoekactie op internet duidelijk dat mijn romantische beeld van dat oude mannetje een illusie was. Er is niets wilds aan die vruchten!
Laatste reacties